Ik wilde een boek schrijven dat ik zelf wil lezen

BookSpot sprak met Karin Slaughter, de Queen of Crime. Over haar nieuwste boek Laatste weduwe. En over de thema’s in haar boek, van terrorisme tot sterke vrouwen.

Door: Lisanne van Unen

interview Karin Slaughter

Of ik naar London wil om Karin Slaughter te interviewen… Ik weet niet wat ik leuker vind: een reisje naar Londen of Karin ontmoeten. Vijf boeken verder (ik geef het toe, ik had wat inhaalwerk te doen) ben ik eruit: Karin ontmoeten. In maart vliegen we erheen. Dat is maanden vóór haar nieuwste boek Laatste weduwe uitkomt, maar we hebben voorkennis in de vorm van het Engelstalige manuscript. Als we haar kamer binnenstappen, valt het ons direct op hoe vrolijk ze is. Met haar Amerikaanse tongval heet ze ons welkom en wijst ze ons op al het lekkers dat uitgestald staat. Ik sla het af, want ik kan niet wachten. Dat boek, daar wil ik het over hebben.

Laten we het direct hebben over Laatste Weduwe. Wat maakt dit boek anders dan je eerdere boeken?

“Ik heb geprobeerd Sara (Will en Sara zijn de hoofdpersonen in haar reeks, red.) in een ongebruikelijke situatie te zetten. Normaal gesproken is ze thuis of op werk, en comfortabel. Ik dacht: wat zou er gebeuren als ik haar op een oncomfortabele plek zet waarbij ze in plaats van mensen te helpen, mensen probeert pijn te doen?

Wat ik leuk vind aan dit boek is dat het anders is, doordat Sara een aantal hele erge dingen doet. Ze is kwetsbaar als nooit tevoren. Die andere kant van haar komt naar buiten door Will. Dat realiseerde ik me later. Niet bewust of manipulatief, maar je bent anders met verschillende mensen. Will zorgt dat er een kant in Sara naar voren komt die we nooit eerder hebben gezien.”

Waarom koos je ervoor te schrijven over een terroristische aanval?

“We zijn ons zo bewust van de bedreiging van terreur. We zijn nu in Londen. Twee dagen geleden werden er bommen gevonden op luchthavens hier..!”

Ik denk aan hoe ik zo terug moet naar London City Airport. Ik was op de hoogte van de bommen, maar probeerde deze kennis vakkundig te negeren. Ja, bewust van de dreiging zijn we ons allemaal wel eens.

“Ook internationaal voelen we ons verbonden. Zoals met de moord op Theo van Gogh, dat maakte overal ter wereld diepe indruk. Maar het is minder schokkend als dit soort dingen nu gebeuren, omdat we eraan gewend zijn geraakt, wat natuurlijk verschrikkelijk is. Ik wilde het boek starten met iets dat laat zien wat voor schade zoiets kan aanrichten. Maar tegelijkertijd ook dat we geleerd hebben er mee te leven.”

Is het boek een waarschuwing?

“Ik zie het als een conversatie. Er niet over praten helpt niet. Iedereen focust zo op extremisten uit een bepaalde groep mensen. Witte mensen zijn ook verschrikkelijk en gewelddadig. In de VS overlijden meer mensen door ongelukken vanuit wapenbezit dan door daders uit het Midden-Oosten. Ik heb altijd het idee gehad dat het de taak van een misdaadschrijver is om de maatschappij een spiegel voor te houden. Niet om te zeggen: kijk hoe verschrikkelijk je bent, maar om te zeggen: dit is wat je doet. Laat de lezer daarmee doen wat hij zelf wil.”

Ik wilde schrijven over vrouwen zoals ik ze ken, die ingewikkeld en imperfect zijn. Die een eigen zaak hebben, die ruzie hebben met hun moeder.

Er zitten altijd veel sterke vrouwen in je boeken.

“Toen ik opgroeide las ik misdaadboeken, en de vrouwen die daarin voorkwamen stonden er alleen in dienst van de mannen. Ze waren er om gered te worden, seks mee te hebben of iets stoms te doen waardoor de mannen beter uitkwamen. Toen ik mijn eerste boek schreef, dacht ik: ik ga een boek schrijven dat ik zelf wil lezen. Met vrouwen zoals ik ze ken, die ingewikkeld en imperfect zijn. Die een eigen zaak hebben, die ruzie hebben met hun moeder. Ik wilde het zo realistisch mogelijk maken, maar ook realistisch praten over misdaad en geweld tegen vrouwen. Want kijk naar wat we vrouwen en kinderen aandoen. Maar daarnaast wilde ik zeggen: ook slachtoffers van aanranding zijn sterke vrouwen.”

Je hebt het in interviews en in je boeken veel over seksueel geweld en over de positie van vrouwen. Denk je dat we daarin nu een daadwerkelijke verandering zien?

“Ik denk dat de toekomst ons dat gaat leren. Ik kan me nog goed herinneren dat ik in Nederland op een thrillerfestival was. Een oudere mannelijke misdaadschrijver kwam naar me toe en zei: “weet je hoe demoraliserend het is voor ons mannen, die al jaren schrijven, dat vrouwen nu zoveel aandacht krijgen?” En ik zei: je had tweeduizend jaar! Dus misschien geef je ons nu een beetje tijd? Maar het gaat om macht. Als ik een blanke man was, zou ik die macht ook niet op willen geven, want het is geweldig! Je kan doen wat je wil! Ik denk dat het wel gaat veranderen, omdat jonge vrouwen zoals jij opstaan en zeggen: wacht eens even, dit klopt niet. Ik hoop dat dat blijft.”

Waarom ben je begonnen met het schrijven van boeken?

“Omdat ik er van houd. Ik schreef al verhalen als klein meisje. Tekende er zelf bij. Meestal gingen ze over mijn zussen die verminkt werden of in de problemen kwamen. Mijn vader vond ze hilarisch en gaf me een kwartje als ik ze af had. Heel jong werd ik dus gestimuleerd om verschrikkelijke verhalen te schrijven. Mijn zussen waren er minder gek op. Het is een heel belangrijk deel van me, ook als ik niet gepubliceerd zou worden.”

De eerste pagina moet gewoon de eerste zijn. Anders zou ik alleen maar seks en geweld beschrijven en staat er niets anders meer in mijn boeken.

En hoe schrijf je dan je boeken?

“Ik schrijf altijd van begin tot einde. Ik werk nu aan het structureren van het volgende boek. Dat boek heeft twee delen. Ik heb erover nagedacht eerst het ene deel te schrijven, dan het andere, en daarna te vermengen, maar de eerste pagina moet gewoon de eerste zijn. Anders zou ik alleen maar seks en geweld beschrijven en staat er niets anders meer in mijn boeken! (lacht).

Ik weet wat er gaat gebeuren in de volgende twee boeken. En terwijl ik de volgende schrijf krijg ik vast weer meer ideeën. Ik schrijf nooit een achtergrondverhaal voor mijn karakters, het zit allemaal in mijn hoofd. Dus als je me ooit ziet op een vliegveld, dan denk ik na over een verhaal. Dus stoor me niet, want dan gebeurt er waarschijnlijk iets verschrikkelijks met Will en Sara (lacht).”