Lynn Austin: “Mijn personages doen niet altijd wat ik wil dat ze doen.”

Lynn Austin schrijft historische romans. Binnenkort publiceert ze een vervolg op Dochters van de kust, over Nederlandse migranten naar Amerika. We spraken haar, helemaal in de sfeer van haar boeken, op landgoed Boekesteyn. Ze vertelde hoe ze haar boeken schrijft én geeft vast iets weg over haar nieuwste boek.

Waarom ben je boeken gaan schrijven?
Ik begon boeken te schrijven omdat ik zo teleurgesteld was in de boeken die ik las. Ze leken goed geschreven, maar ze gaven je geen hoop. De spirituele dimensie miste. Ik wilde het soort boek schrijven dat lezers hoop geeft. Eigenlijk wil ik vooral een goed verhaal vertellen.

Waar begin je?
Ik begin met een algemeen idee en dan ga ik onderzoek doen naar die tijd. Ik begin te denken over mensen in die situaties en ontwikkel de personages. Vervolgens start ik met hoofdstuk één, stop de personages in die setting en zie wat er gebeurt. Ik plan het boek niet van tevoren, maar verzin het terwijl ik het schrijf. Het zal dus in ieder geval nooit voorspelbaar zijn, want zelfs ik kan het niet voorspellen (lacht).

Hoe zorg je er voor dat je personages goed ontwikkeld zijn?
Ik schrijf eerst een korte samenvatting: hoe was hun familieleven, hoe spraken ze, hoe liepen ze. Ik bedenk me hoe een personage zich zou gedragen, bijvoorbeeld als ze een kamer vol vreemden binnenloopt. Uiteindelijk voelen ze dan echt.

Ik had ooit een personage die een slaaf was. Haar vriend probeerde haar te overtuigen om weg te lopen. Ik zette mezelf in haar positie en.. ze kon het niet. Ik had gepland dat ze het zou doen, maar ze wilde het niet. Ze was te angstig. Dat was interessant. Mijn personages doen niet altijd wat ik wil dat ze doen. Ze moeten kloppen met hoe ik ze gemaakt heb en met de situatie. Dat is ook wat me irriteert aan andere boeken, als personages iets doen dat echte mensen nooit zouden doen. Het is het klassieke voorbeeld: er is een moordenaar in de buurt, je bent alleen thuis en hoort een geluid in de kelder, en je gaat er naartoe. Waarom? Ik wil échte personages die échte dingen doen.

Heb je een ritueel voor je aan een nieuw boek begint?
Ik ga dan vaak op vakantie, even er tussenuit. En ik lees, want als ik tegen het eind van mijn boek kom heb ik geen tijd meer om te lezen voor mijn plezier. Na mijn vorige boek ging ik naar Florida en las ik vijf of zes boeken. Dan kan ik er weer tegenaan.

Hoe bedenk je de ideeën voor je boeken?
Vaak door te praten met mensen en hun verhalen te horen. Voor het boek waar ik nu aan werk, ga ik naar Londen voor onderzoek. De moeder van een vriendin van mij was Engels, en haar vader een Amerikaanse soldaat. Ze ontmoetten elkaar tijdens de oorlog en ze kwam naar Amerika als een oorlogsbruid. Vaak begin ik met een klein idee zoals dit.

Hoe autobiografisch zijn je boeken?
Ze zijn niet echt autobiografisch, maar mensen die me kennen zien wel dingen. Het idee van Eva’s dochters komt van de verhalen die ik gehoord heb over mijn familie. Mijn overgrootvader kwam naar Amerika vanuit Duitsland omdat ze daar dienstplicht hadden. Hij was een pacifist. In het boek heb ik besloten de personages allemaal dezelfde leeftijden te geven als mijn overgrootmoeder, grootmoeder, moeder en ik. Veel verhalen over de omstandigheden in die tijd komen terug in het boek, maar het plot zelf is niet gebaseerd op mijn familie.

Schrijf je specifiek voor een Christelijke doelgroep?
Mijn boeken zullen altijd vanuit een Christelijk wereldbeeld zijn geschreven, omdat dat de manier is waarop ik de wereld zie. Maar ik hoop dat lezers die niet Christelijk zijn het ook leuk vinden. Ik hoef ze niet alle antwoorden te geven. Als ik genoeg vragen kan oproepen en sommige personages hebben een deel van de antwoorden, dan ben ik tevreden.

Je boek Dochters van de kust speelt zich af in Nederland en Amerika. Heb je ter plekke onderzoek gedaan?
Jazeker. Mijn hoofdpersonage is verzonnen, maar ik heb me gebaseerd op de verhalen van mensen die echt van Nederland naar Amerika gingen. Het boek begint in Leiden en mijn zoon heeft daar gestudeerd.

De stad in Amerika waar het verhaal zich afspeelt, is waar ik woon. Ik wist dat de meeste mensen daar Nederlands waren en bedacht me dat dat een leuk boek zou zijn. Ik had geen idee van alles dat ze doorstaan hadden, zoals malaria. Hoe meer onderzoek ik deed, hoe meer ik me realiseerde dat dit geen vrolijk boek ging worden. Maar ze hielden wel vol.

Je personages zijn vaak sterke vrouwen.
Dat is gewoon wie ik ben. Ik kom uit een familie van sterke vrouwen. Elke generatie bestaat uit dochters. We zijn opgevoed om sterke, onafhankelijke vrouwen te zijn. De positie van vrouwen is wel veranderd. Er is meer vrijheid, vrouwen kunnen nu arts zijn, of premier. Er zijn daardoor ook meer verwachtingen, je moet een superster zijn. Aan de ene kant is er dus meer vrijheid, aan de andere kant proberen ze ons nog steeds in hokjes te duwen. Mijn bericht aan vrouwen is: wees jezelf. Het maakt niet uit wat anderen denken, doe dat waarvoor jij gemaakt bent.

Zou je wel eens een boek in een ander genre willen schrijven?
Ik heb vaak gedacht een kinderboek te schrijven, maar het wordt toch altijd weer een boek voor volwassenen. Als ik even niet schrijf, dan houd ik ervan spannende boeken te lezen, omdat ik het leuk vind te achterhalen wie het gedaan heeft. Ik denk dat dat heel lastig is om te schrijven, want je kan het niet pas verzinnen terwijl je al bezig bent met schrijven, zoals ik doe. Als ik het zou kunnen, zou ik dat wel willen schrijven. Op zo’n manier dat lezers niet kunnen raden we het gedaan heeft.

Kun je wat meer vertellen over je volgende boek: Anker in de storm, het vervolg op Dochters van de kust?
Anna is in Chicago bezig met haar plannen voor de bruiloft, en daarnaast probeert ze meer te weten te  komen over haar moeder en over wie haar vader is. Ze is dus een soort detective. Geesje denkt dat ze rustig aan kan doen, maar er zijn onverwachtse ontwikkelingen. Ze moet besluiten of ze er iets aan gaat doen, ook al wil ze het eigenlijk niet. Dirk, die naast haar woont, komt er ook in voor. En een aantal verrassingen. Ik houd van verrassingen.

Wat zijn je toekomstplannen?
Ik zou graag een boek willen schrijven over de Nederlanders in de Tweede Wereldoorlog. Ze verwachtten niet betrokken te zijn, maar waren dat wel. Het dagelijks leven van de mensen werd volledig op de kop gezet. Als mensen verhalen hebben, stuur ze naar me! Ik houd ervan echte verhalen te verwerken in mijn boeken.